Staking bedienden Tate & Lyle Aalst duurt verder

Sinds vrijdag zijn de bedienden van Tate & Lyle in Aalst in staking. De multinational verkoopt vijf van zijn vijftien fabrieken aan de Franse suikercoöperatie Tereos en zet een deel van het personeel op straat. Slechts een 100-tal bedienden van in totaal 272 worden overgenomen door Tereos waarvan er 95 in Aalst kunnen blijven en een vijftal elders in Europa gestationeerd worden.

Steen des aanstoots zijn de ontslagpremies die veel te licht bevonden worden door het personeel terwijl hun bedrijf grote winsten boekt. Rond de 100 bedienden en kaderleden zullen hun job verliezen (anderen worden verhuisd binnen de Tate & Lyle groep naar o.a. Rijsel, Amsterdam en Oost-Europa... en 38 bedienden kunnen met vervroegd pensioen) Zo zal o.a. de 320 miljoen Euro opbrengst uit de verkoop van de fabrieken (ook de vestiging in Aalst dus) aan de aandeelhouders uitgekeerd en niet in tewerkstelling geïnvesteerd worden.

Vandaag (maandag) vatte het personeel post aan de hoofdzetel, bijna niemand ging naar binnen. Voorlopig zijn er geen onderhandelingen aangezien de directie dit verder wil afhandelen via advocaten en de vakbonden dit weigeren aangezien normale onderhandelingen gebeuren tussen werknemers en werkgever en niet via advocaten.

Omstreeks 9u30 ging het personeel (o.a. door de regen) naar huis. Daarna overlegden de syndicale delegaties in het ABVV-gebouw voor verdere acties. Morgen (dinsdag) zullen er 'hardere acties' volgen om de directie onder druk te zetten. De arbeiders zijn momenteel niet betrokken bij het conflict maar zitten wel in hetzelfde schuitje als de bedienden, namelijk een toekomstige andere werkgever - Tereos- met alle onzekerheden vandien.

CAP volgt de staking op de voet en heeft het gemeenschappelijk vakbondsfront vanmiddag gecontacteerd om te vragen hoe we de actie van de werknemers het best kunnen ondersteunen... Solidariteit bij CAP is immers geen holle belofte maar wordt zeer praktisch ingevuld. Spijtig genoeg was het ondanks de vele telefoontjes sinds deze middag onmogelijk om tegen morgenvroeg de CAP-solidariteitsbus (mét chauffeur) naar Aalst te brengen. 'Komkommertijd' is ideaal voor (onderhandelingen over) herstructureringen omdat veel mensen op vakantie zijn en dat bemoeilijkt eventuele acties . We zullen alvast fysiek aanwezig zijn bij de actie van morgen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

verdere info:
reportage op TV Oost: klik hier
uitgebreid artikel van belga over het conflict: klik hier

Werkdruk in automobielsector is onhoudbaar: interview met een ABVV-delegee én CAP-lid

Hieronder publiceren we een interview uit het Belang van Limburg met een ABVV-delegee én CAP-lid van Ford Genk: Gaby Colebunders. De toename van de werkdruk is exemplarisch voor de huidige gang van zaken op de werkvloer:

Vakbondsman Gaby Colebunders – Het is niet menselijk meer

Gaby Colebunders, vakbondsafgevaardigde bij Ford, onderhandelt al vijftien jaar lang over de werkdruk aan de lopende band. “We zijn nu op een punt gekomen dat er echt niks kan misgaan of het is ‘zwemmen’. De stress is niet menselijk meer.”

“Aan de lopende band draait alles rond percentages. Er wordt heel precies uitgerekend hoeveel tijd een welbepaalde job – een stuur inzetten bijvoorbeeld – kost. In functie van de tijd die je door de snelheid van de band effectief krijgt om die job uit te voeren, wordt daar een percentage ‘werklast’ op geplakt. Om een idee te geven van de stijgende werkdruk: voor de herstructurering bij Ford is er ooit een lijn stilgelegd omdat sommige personen op die lijn een werklast hadden van 95 %. Nu zijn er lijnen waar de gemiddelde belasting 97 % bedraagt. Dit betekent dat er echt niets mag misgaan of het is ‘zwemmen’ (Dat is ‘Fords’ voor niet kunnen volgen, red).

“Je mag je echter niet blindstaren op die percentages. Iemand kan perfect een werklast van 92 % hebben en toch ‘zwemmen’. De mix van auto’s die voorbijschuiven, is namelijk heel belangrijk. Op bepaalde jobs heb je aan de ene auto veel meer werk dan aan een andere. Een V6 is bijvoorbeeld een stuk ingewikkelder om in elkaar te zetten dan een TDCI. Krijg je een pak V6-modellen na elkaar, dan ben je op bepaalde jobs véél meer belast van je eigenlijk aankan. Want de werklastpercentages die de bazen hanteren, gaan uit van de perfecte mix. Maar die bestaat alleen in theorie.”

Concurrentie

“Een concreet voorbeeld: binnenkort moeten we weer veel wagens in elkaar zetten voor de Engelse markt. Die zijn ook een stuk ingewikkelder. Ik heb al meegemaakt dat sommige jobs door veel Engelsen plots aan een werklast van 127 % zaten. Dat kan niemand volgen. Wat dan? Als het maar om een paar auto’s gaat, moet de arbeider dat zelf oplossen. Gaat het nog niet, dan springt mijnheer x, y of z even bij. Maar is het echt structureel, dan komen wij tussenbeide en vragen we een herschikking.”

“Ik zie wel dat mensen niks meer durven te zeggen. Te veel werk hebben, is vanzelfsprekend geworden. Wat tien jaar geleden niemand pikte, is nu de regel. Iedereen heeft angst om bij de volgende herstructurering uit de boot te vallen. Vroeger was het menselijker. Niet dat we er fluitend bij stonden, het werk werd gedaan. Maar je had nog een vorm van sociale band op je lijn. Nu heb je zelfs de tijd niet meer om een slok van je fles Spa te nemen of je wagen is door. Het is in de hele automobielsector zo, hoor. Ze concurreren zich te pletter tegen hun eigen modellen. De directie goochelt met cijfers: zoveel koppen, zoveel auto’s. Doen ze het in Duitsland beter? Dan wij nog beter. Anders vallen we bij de toekenning van het nieuwe model naast de prijzen. Zo wordt de druk gezet. Als vakbond is het kiezen tussen de pest en de cholera.”

Ziek thuis

“We ‘bollen’ dus opnieuw een seconde sneller. De eerste dagen zullen teambegeleiders en personeel van andere ‘area’s’ inspringen. Nadien niet meer. Binnen een paar weken zullen we de echte gevolgen zien. Je voelt de stress bij de mensen. Ze zitten vaker ziek thuis. Vroeger was de griep ziekteprobleem nummer één, nu stress. Het is ook niet menselijk meer.”

Bron: Het Belang van Limburg, zaterdag 7 en zondag 8 juli 2007.

CAP present op de Gentse Feesten

internetpetitie: Behoud de federale sociale zekerheid!

Sinds 1 mei 2007 loopt er een internetpetitie voor het behoud van de federale sociale zekerheid. De petitie is een initiatief van de syndicale delegaties van Degussa en Total in Antwerpen. Hier onder kan je hun oproep lezen en via de link (boven) kan je de petitie tekenen. Zeker doen!

"1 mei is de geschikte datum om met ons initiatief te starten. Een dag van solidariteit van de werkende klasse in België en ver daarbuiten.

Hoe moeilijk het is om de solidariteit te behouden door de mondialisering zien we elke dag weer (Opel,VW,Inbev...) Daarom proberen de vakbewegingen op Europees vlak en mondiaal vlak de solidariteit uit te bouwen en te versterken door zich te verenigen over de grenzen heen ter bescherming van de werknemers. Dat het patronaat dit met argusogen bekijkt zal niet verbazen. Dit is in tegenstelling met hun doelstellingen om mensen te verdelen en zo hun winsten te maximaliseren. Net nu die syndicale beweging om te verenigen over de grenzen op gang komt, krijgen we vanuit de de media te horen dat de politieke wereld in Vlaanderen klaar is om België verder te hervormen (lees splitsen).

Waar de ene partij zich profileert om het arbeidsbeleid te hervormen (splitsen) doet de andere partij een opbod om de gezondheidszorg mee te hervormen (splitsen). Natuurlijk uit de beweegreden dat iedereen er beter van zou worden, zowel Vlamingen als Walen. Wel daar zijn wij niet van overtuigd en de komende weken willen we jullie overtuigen, door in de eerste plaats objectieve informatie mee te geven die wij verzameld hebben en deze via een aantal pamfletten per mail naar jullie door te sturen. De pamfletten zullen telkens een ander aspect van de sociale zekerheid belichten en specifiek naar de verschillen tussen de Vlamingen en de Walen, als die er al zijn natuurlijk. De sociale zekerheid is een een stelsel dat gebaseerd is op solidariteit tussen alle Belgen, waar iedereen als hij het nodig heeft van kan genieten. Dat kan zijn als men werkloos wordt maar evengoed als men tijdskrediet wil opnemen, als men ziek wordt of als men naar een rusthuis moet , vul verder maar aan.

Die sociale zekerheid is een kathedraal die we moeten koesteren en beschermen zodat ze overeind blijft. De cement waar deze kathedraal mee overeind blijft is SOLIDARITEIT. Men wil de sociale zekerheid niet splitsen om voor de Vlamingen of Walen een mooiere kathedraal te bouwen. Maar om de cement (lees solidariteit) te splitsen zodat men ze gemakkelijker kan afbreken. Dit is in tegenstelling met de belangen van onze werknemers."

Het begeleidend dossier vind je hier

Een brede infobrochure van de website voor syndicalisten vind je hier